On Met La Patate met sacré Remco

Een kind in een speelgoedwinkel. Dat is hoe ik mij tijdens de Olympische Spelen voelde. En dan ligt die speelgoedwinkel nog eens in onze achtertuin ook.

De vorige keer zo dichtbij was Londen 2012. Twaalf jaar geleden het strijdtoneel van ene Phelps, Bolt & Pistorius. België won één zilveren en twee bronzen medailles. Er waren weinig redenen om te vieren toen.

Quizvraag: wie won er voor België de zilveren medaille in de 50 m kleinkalibergeweer (liggend) bij de mannen?

Inderdaad, Lionel Cox.

Nooit meer iets gehoord van die man maar hij was toch maar mooi de beste Belgische atleet op onze slechtste Spelen ooit. En het staat toch maar mooi op Lionel zijn cv.

We gingen een dagje op en af naar Londen voor het beachvolleybal op Horse Guards Parade. Een schitterende locatie in hartje Londen.

Laat ons zeggen dat de Fransen à la Mondo Duplantis vlotjes over die lat gingen met beachvolleybal onder de Eifeltoren.

In Londen trokken we toen naar het allereerste (denk ik toch) Belgium House, de plaats waar Belgische atleten en supporters verbroederden. Zoals baanwielrenner Gijs Van Hoecke. De Britse tabloids hadden onze landgenoot ook opgemerkt, weliswaar niet op de wielerbaan maar op de grond van een nachtclub na een avondje stoom aflaten. Arme Gijs…

Maar fast forward naar Parijs 2024.

Het voelde bijna als een verplichting om te gaan. Tickets bleken of héél duur, of niet meer beschikbaar of niet te passen in de plannen.

Gelukkig hadden we onze tickets voor een dagje Belgium House al zo’n half jaar geleden gekocht en vonden we, als bij toeval, enkele weken geleden op diezelfde dag tickets voor… boogschieten.

Als extraatje kwamen er last minute via het officiële resellerplatform tickets voor de Belgian Cats vrij. Die Cats speelden in Rijsel toch écht bijna letterlijk in onze Franse achtertuin.

Vijventwintig minuten rijden en op de Spelen staan? Check!

Zesentwintig euro om onze Belgische basketbaldames te zien schitteren op de Spelen was een koopje. Hun prestatie tegen Duitsland helaas ook…

Onze Belgian Cats kregen klop. Ondanks de fantastische sfeer in het omgebouwde voetbalstadion. Toen leek het alsof hun tornooi al verloren was…

Zaterdag 3 augustus.

De dag dat de 1/8e finales van het boogschieten bij de vrouwen plaatsvonden.

De dag dat Remco Evenepoel een historische olympische dubbel pakte.

De dag dat Average Rob het Belgium House afbrak.

De dag dat wij er bij waren.

Als Zulte-Waregem supporter waren de sportieve hoogtepunten nogal beperkt de laatste jaren. Maar dit was zo’n dag die ieders sportieve miserie in één keer deed vergeten.

Starten deden we op zaterdagochtend om 9u30 aan Les Invalides. Ook geen verkeerde locatie om een pijltje te schieten.

Bij boogschieten schiet je vanop 70 meter naar een roos met een diameter van 122 centimeter. Ze schieten driemaal per set en spelen naar een best-of-five. Hoe dichter bij de roos, hoe meer punten. Da’s simpel. Veel eenvoudiger dan die wazari’s bij judo.

Wij waanden ons na enkele minuten al boogschietexperten. Hoewel het in de praktijk wel wat moeilijker was.

Achter elke atleet staat een coach met een verrekijker. Geen idee wat die zegt. ‘Iets meer naar links’, ‘Iets meer naar boven’, ‘Niet in de zon kijken’?

Ook de inbreng van de scheidsrechter beperkt zich tot: jij begint en je moet in die richting schieten. Wat trouwens altijd dezelfde richting is, maar soit. Totaal niet te vergelijken met een Belgische voetbalscheidsrechter zijn stressniveau wanneer hij een vierhoek in de lucht tekent (VAR!).

Korte samenvatting van het wedstrijdverloop: de Zuid-Koreanen schoten iedereen naar huis en een Française stuntte. De ideale starter van onze olympische dag.

Blijkt trouwens dat België derde staat op de all time medaille ranking van de Olympische Spelen, volgens Wikipedia. Een weetje waarmee je ook mee kan scoren op je volgende sportquiz.

Helaas niet op een boogscheut (excuses voor het flauwe woordgrapje) lag het Belgium House. Snelwandelen op de Olympische Spelen, wij deden het. In totaal toch zo’n 21.000 stappen die dag dus we waanden onszelf ook atleten.

Over dat Belgium House was wel wat te doen. Vooral over de prijs. En helemaal ongelijk kan je de commentaren niet geven. De ligging en het gebouw zijn prachtig, maar voor één volledig dag moet je eigenlijk drie tickets kopen: een dagpas, een avondpas en een partypas. Da’s een beetje van het goede teveel.

Maar veel mogen wij niet klagen want onze dag zou met voorsprong de beste dag blijken en die centjes helemaal waard zijn.

Na het verplichte pintje en frietje was het tijd voor le moment suprême.

Etappe twee werd aangevat. Bestemming: Montmartre. Die dag omgedoopt tot de Parijse Muur van Geraardsbergen. Rijen dik stonden ze er. Fransen, Nederlanders, Belgen en andere verdwaalde nationaliteiten.

We kwamen een Franse Ier tegen die supporterde voor Ben Healy en overtuigd was dat hij hét plekje wist waar niemand ging staan. Helaas dachten enkele honderden supporters dat ook.

Uren voor de renners passeerden, stond Montmartre vol. Er werd gezongen, drankvoorraden van lokale winkeltjes werden in een recordtijd leeggekocht en bewoners van appartementen hingen vlaggen en zichzelf uit het raam.

Livestreams gaven de geest nabij Sacré-Coeur en voor één keer werden in de kunstwijk Montmartre niet Dali, Picasso of Van Gogh aanbeden maar Remco, Wout en alles wat nog maar van ver op een Franse coureur leek.

Toen Evenepoel nog even Madouas bij zich dulde, zongen de Belgen als vocaal opbod Remcoooooo en de Fransen Valentiiiiiiiiiin. Totdat de Fransman naast ons zijn livestream aan de praat kreeg, Madouas zag lossen en meteen sprak: C’est fini.

Het einde van de koers zagen we tussen enkele hoofden door op een televisietje in een Frans café. Terwijl op de achtergrond een verdwaalde Rwandese coureur onder luid gejuich Montmartre op reed.

Remco schoot zich naar een nog hoger sterrendom. Het Belgium House was die avond Remcoooooooh House. En ook een klein beetje van papa Remco die zich vol enthousiasme in het feestgedruis smeet.

Maar er was uiteraard nog een andere ongekroonde koning van de avond: Average Rob.

Marketing moet je hem niet leren. Zijn Belgisch supporterslied was alweer een geniale zet. Was hij een boogschutter, het kon niet beter in de roos zijn. Het Belgium House stond nog net recht na afloop van zijn optreden. Onze Remco stond er op zijn zoveelste podium en verzorgde mee de show.

De ideale afsluiter van de avond?

Even binnenwandelen in de VIP alsof we daar thuis hoorden (niét dus voor alle duidelijk). Dichterbij een dubbel gouden medaille winnaar gaan we nooit meer komen denk ik. Een selfie was wat moeilijk maar er was genoeg volk aanwezig om star struck te zijn.