Ironman 70.3 Day

8u05, 13 juli 2025, Remich, Luxemburg.

Het ochtendbriesje smaakt naar nervositeit wanneer het startschot van de Ironman 70.3 weergalmt over de Ourthe. Een sidderende energie gaat door een menselijke ketting van tweeduizend zeshonderd atleten die zich stapvoets in beweging slingert.

De zon staat laag en doet de rivier glinsteren. De kiezelige grond prikt in mijn blote voetzolen. De eerste zwemmers klieven enkele tellen later al door het water.

Zet je de opzweppende muziek uit dan zou dit een rustgevend schouwspel zijn. Zwemmen doe je immers in stilte. Er is enkel dat gekletter van ritmische slagen in het water. Zoals een fanfare met die molenwiekende armen als vaandels, geleid door een kajakende dirigent met een megafoon als dirigeerstokje.

8u10

Ik ben toch al tot hier geraakt.

Die gedachte maalt als een mantra door mijn hoofd terwijl ik wacht op mijn start. Het is nog ver maar ik kom ook van ver. 16 maanden geleden kon ik geen 50 meter crawl zwemmen en had ik nog nooit op een koersfiets gezeten. Wél op mijn bescheiden palmares: een marathon.

Elke lengte en elke kilometer voelde de voorbije maanden als een overwinning. Enkele jaren geleden had ik niet durven dromen op deze plek te staan. Toen vocht ik nog tegen die chronische pijn in mijn pols. Dat doe ik nog steeds, dat heb je nu eenmaal met chronische pijn, maar ik sta er een pak beter voor.

Het was een lastig traject, véél lastiger dan die triatlon, maar met één gelijkenis: ook triatlon is een gevecht met jezelf. Een mentaal duel met je eigen limieten.

Die Ironman 70.3 voelt niet als een einddoel, de wedstrijd vandaag is gewoon een volgende etappe in het herontdekken van wat ik kan en wil.

De komende uren is dat 1.9 kilometer zwemmen, 90 kilometer fietsen met 800 hoogtemeters en 21.1 kilometer lopen.

Goodmorning, Ironman 70.3.

8u15

De tijd tikt weg terwijl zwemmers voorbij drijven. Sommigen happen naarstig naar adem, sommigen zijn onverstoorbaar en sommigen schakelen al over op schoolslag.

In mijn gedachten zijn er tijdens de wedstrijd twee doemscenario’s mogelijk:

tijdens het zwemmen een stamp krijgen en opgeven
tijdens het fietsen materiaalpech krijgen en opgeven

Het zijn dingen die ik niet kan controleren.

Dus ik focus op de dingen die ik wél kan controleren, in sportpsychologie taal: ‘control the controllables‘. Bij het zwemmen is dat straks achteraan starten zodat ik niet ‘overzwommen’ word en snel de zijkant kan opzoeken om mijn eigen tempo te vinden.

Het zijn lessen die ik leerde de voorbije maanden tijdens een kwarttriatlon in Gent waar ik verzoop, een olympische triatlon in Les Lacs de l’Eau d’Heure waar ik enorm van genoot, een kwarttriatlon in Beernem waar alles tegenviel en nog andere voorbereidingswedstrijden.

Ook onder de noemer ‘control the controllables‘: een goede voorbereiding.

Hoewel dat relatief bleek. De combinatie met werk en gezin bleek bij momenten best pittig. Net als de praktische organisatie van een wedstrijd in het buitenland en het financiële plaatje. Er kroop flink wat tijd in niet-sport gerelateerde bijzaken.

En dan is er nog de drukke dag voor de wedstrijd: van voeding tot briefing tot transitiezones verkennen. Het is allemaal véél gedoe voor één wedstrijd.

Maar wat voor een wedstrijd…

8u25

We schuifelen gedwee als een kudde verder, richting de start. Er zijn atleten die onbewegelijk in het oneindige voor zich uitstaren, er zijn er die tot vijfmaal toe hun badmuts aan – en afdoen, er zijn er die stretchen en er zijn er die tot het laatste moment met hun supporters overleggen.

Mijn supporters zijn de beste.

Achter een Ironman staat een Iron Lady en dat is bij mij niet anders. Ze steunt mij altijd en overal, ook al zucht ze soms diep als ik op zondag een koppeltraining van 4 uur moest doen.

Ze is waarschijnlijk de enigste die écht snap waarom ik dit doe.

En dan zijn er nog de talloze Whatsapp aanmoedigingen en die ene vriend die om 4u ’s ochtends in z’n auto sprong richting Luxemburg om mij te verrassen aan de start.

Ik wens iedere sporter supporters toe zoals Sonny Tytgat en mijn vrouw.

8u30

Een Italiaan naast mij prevelt iets Italiaans, misschien een schietgebedje, of dat denk ik toch. Twee Nederlanders wat verderop bespreken hun pace plan. Ze doen mij allen denken aan gisterenavond, aan het buffet in ons hotel waar een bende Italianen koude spaghetti binnenlepelden alsof hun leven ervan af hing en aan de tafel met Nederlanders die alle trossen bananen van het buffet hamsterden op hun tafel.

Of die eenzame Brit die vanmorgen een flatgebouw aan American pancakes at aan het ontbijtbuffet in ons hotel.

Ik zou kunnen lachen met dit circus, met deze gekke mensen, maar de realitiet is dat ik deel uit maak van dit reizende triatlongezelschap.

Want ja, er was ook een Belg die deze ochtend op z’n eentje op zijn hotelkamer om 5u45 pannekoeken met bruine suiker at, met bestek dat hij de avond ervoor ‘leende’ uit het hotelrestaurant. Diezelfde Belg liep de avond ervoor met zijn frigobox en curverbox van de Colruyt door de gang van dat veel te dure hotel.

Je moet weten: we gingen normaal in een Airbnb slapen. Vlakbij de start en maanden van tevoren geboekt. Tot gisterenavond om 18u bleek dat we opgelicht waren. Met zes huurders stonden we aan hetzelfde huisje en van onze verhuurder geen spoor.

Een last-minute hotel bracht redding. Gelukkig maar want binnen een straal van 30 minuten rijden ademde alles triatlon, op elke hoek van de straat stond wel een auto met een fiets erop of zat iemand energiedrank te slurpen. Nog een hotel vinden, lukte gelukkig nog net.

Veel gedoe voor één wedstrijd? Dubbelcheck.

8u40

Ik zweet me kapot in mijn swimsuit. Alsof ik zit opgesloten in een heteluchtballon. Druppels zweet parelen onder mijn badmuts naar beneden terwijl ik mijn zwembril voor de zoveelste keer recht zet.

In mijn voedingsschema voor de wedstrijd heb ik extra zouten voorzien omdat ik weet dat het warm wordt en ik veel (zout) zweet. Maar dat ik een halve Noordzee ging uitzweten nog voor de start, had ik niet ingecalculeerd. Naast zouttabletten staan er de komende uren een handvol gelletjes, energierepen, sportdrank, bananen en water op het menu.

Dat is nodig want mijn Whoop zal vanavond na de wedstrijd tonen dat ik vandaag 7.000 calorieën verbrandde.

De ochtend van de Ironman 70.3 vertelt mijn Whoop mij ook dat ik ‘klaar ben om te presteren’, mijn HRV piekt met 84 en mijn hartslag in rust is ook goed met 45 slagen per minuut. Het is een bevestiging dat mijn trainingen van de voorbije maanden zich vertaalden in goede waarden.

8u45

Eindelijk, ik start.

Het frisse water brengt meteen verkoeling. Het voelt zalig, net een ontspannende koude douche na een training. Maar het tegendeel is waar: dit is de start van een van de grootste sportieve uitdagingen van mijn leven.

Ik tik op mijn Garmin, de klok start.

8u55

Het zwemmen gaat fantastisch. Ik zet mij aan de zijkant en vind meteen mijn ritme en mijn ademhaling. Hoe snel ik precies ga, bekijk ik bewust niet maar het voelt uitstekend.

Ik focus enkel op de volgende boei en de twee keerpunten. Als een skiër slalom ik voorbije andere zwemmers, onverstoorbaar ben ik bezig met mijn ademhaling. Bijna meditatief haspel ik mij door de Ourthe.

9u21

Ik waggel uit het water (want geen enkele triatleet komt stijlvol uit het water) en druk mijn Garmin af. Die tikt af op een tijd van 36 minuten in een tempo van 1:50 / 100 meter.

Mijn eerste gedachte: dat kan niet.

Nog nooit zwom ik sneller. En ik voel mij helemaal niet moe. Ik concludeer dat mijn Garmin mis is, wat achteraf niét zo blijkt te zijn.

Want wat blijkt: al die zwemuren betaalden zich vandaag terug in een persoonlijke toptijd die zelf niet durfde dromen.

9u31

De eerste transitie gaat goed.

Ik herhaal mijn mantra: Ik ben toch al tot hier geraakt.

Ik neem mijn tijd, eet een banaan en zit snel op mijn fiets.

Het plan is om tijdens het fietsen niet te snel te starten om te kijken hoe ik mij voel. Dat gevoel blijkt uitstekend te zijn. De eerste 40 kilometers zijn vlak en lopen langs de Ourthe. Mijn hartslag is helemaal onder controle ondanks een stevig tempo van 34 km/u.

Ik spring van groepje naar groepje en voel me super. Ondertussen doe ik wat José De Cauwer altijd orakelt: blijven eten en drinken.

10u45

We draaien het eerste bergje op. De versnellingen schakelen lager, het tempo zakt en enkel onze ademhaling versnelt. Ik voel mij nog steeds super en vind meteen mijn ritme bergop. Tot mijn verbazing passeer ik heel wat renners.

De komende 40 kilometers is het berg op, berg af en verteren we in totaal zo’n 800 hoogtemeters. Nu is het pas echt koers en hier kan ik van genieten. Je komt vanzelf op je plaats terecht en rijdt vanaf nu vaak met dezelfde renners rond. Je lost er eentje bergop waarna die jou terug voorbij vlamt bergaf en een andere bulldozert je in zijn tijdritfiets voorbij op het vlakke om bij de volgende heuvel te plafonneren.

12u05

Nog 12 kilometer fietsen.

Mijn grootste vrees, materiaalpech, kwam (nog) niet uit. En met elke trap die ik geef, verdwijnt die vrees uit het zicht. Want die loerde wel degelijk om de hoek.

Zo was er een Italiaan die na 75 kilometer in volle afdeling plots een pedaal verloor aan 55 kilometer per uur. Of een Fransman die al na amper 20 kilometer huilend langs de weg stond met een gebrokken fietsketting.

Ik ken amper verval en versnel nog eens in de laatste vlakke kilometers. Mijn teller geeft een gemiddelde aan van 30.7 km/u, ook dat is een nieuw PR (persoonlijk record).

12u35

Voor een tweede maal kom ik binnen in de transitiezone.

Ik herhaal mijn mantra: Ik ben toch al tot hier geraakt.

Voor het eerst voel ik de hitte. Ik kijk rond mij terwijl ik mijn loopschoenen aantrek en voel ondanks de drukte een kalmte neerdalen. Ik kreeg géén stamp tijdens het zwemmen, ik had géén materiaalpech en ik voel mij nog steeds fris.

Het besef dat ik deze Ironman 70.3 kan finishen, komt binnen. Er rest mij nu nog enkel een halve marathon lopen.

Let’s do this.

13u41

12 kilometer ver in het lopen, ik ben over halfweg. Een belangrijke mentale mijlpaal. Ik vink de kilometers af als een bingo spel en herhaal: Ik ben toch al tot hier geraakt.

Ik loop goed.

Ondanks de warmte voel ik mij fris. De talrijke bevoorradingen waren wel heel hard nodig om bij te tanken en af te koelen. Talloze bekers water nam ik aan: de ene om te drinken, de andere om over mijn hoofd te kappen.

Maar het lopen is brutaal voor vele deelnemers. De hitte is ongenadig, de krampen ook. Ik blijf gelukkig gespaard en loop tot kilometer 15 onder mijn richttempo van 5:45 maar voel vanaf dan de vermoeidheid binnensluipen. Niet onlogisch want op dat moment zit ik 5u15 minuten ver in mijn wedstrijd.

14u22

Nog 3 kilometer.

Ik kreun onder de hitte. Mijn longen worden in mijn borstkas gedrukt. Bij elke bevoorrading blijf ik water aannemen. Voor het eerst voel ik mij door de warmte bevangen, mijn hart slaat alle kanten op en mijn ademhaling piept roestig.

Supporters langs de kant die ik niet ken, roepen mijn naam in een mengelmoes van talen en dialecten. Een dame voor mij die wandelt omwille van krampen, begint opnieuw te lopen onder aanmoediging van supporters die ze ook niet kent. Iemand komt aan bij een bevoorrading en gaat zitten op een stoeltje van een vrijwilliger, zijn ogen staan dof en zijn gezicht bleek.

In deze fase doet het bij iedereen pijn. De finish grijnst je aan maar verhult zich nog niet. De speakers spuwen dreunende beats maar je overhitte hersenen vatten het niet helemaal meer.

Ondanks alles voel ik de emoties door mijn lijf gieren. Straks loop ik over dat rode tapijt, langs die rijen supporters, onder die boog door en finish ik mijn allereerste Ironman 70.3.

Ik ben toch al tot hier geraakt.

14u36

Dit:

Ik finish.

Ontredderd en emotioneel.

De klok stopt op 5u51. Een onverhoopte tijd, ik verwachtte rond de 6u te finishen en hoewel mijn tijd niet van belang was, ben ik dolgelukkig met dit resultaat.