Volleybal

[Gastblog] Pijnpunten van onze Belgische volleybalclubs

Onlangs werd ik enkele jaren terug in de tijd gekatapulteerd, recht naar de schoolbanken van de Universiteit van Gent. Meer bepaald naar het allerverschrikkelste dat je als Universiteitsstudent moet overleven: de thesis.

Mijn thesis, masterproef heet dit tegenwoordig, handelde over sport: Een wetenschappelijke verhandeling met betrekking tot het gedrag van consumenten ten aanzien van advertenties via sport.

Fancy, niet?

Als ik dan toch ettelijke uren moet spenderen aan een onderzoek, laat het dan maar iets met mijn hobby te maken hebben dacht ik. Het onderzoek was voldoende, daarmee is het belangrijkste gezegd hierover, en kan teruggevonden worden in de digitale krochten van het archief van de Universiteit Gent.  En om mezelf een duwtje in de rug te geven in de zoektocht naar werk, smeet ik dit dan ook maar zelf online:

U merkt, drie jaar geleden was er van enige deftige grafische opmaak nog niet veel sprake in mijn leven maar ’t is de inhoud die telt, niet de buitenkant.

Waarom ik dit met u deel?

Wel, een ploeggenoot in mijn volleybalploeg schreef zijn masterproef ook over sport en die loont zeker de moeite om eens te lezen. Dus daarom laat ik het woord hieronder verder aan Gilles Decoene. U steekt er ongetwijfeld wat van op!


Volleybalclubs ervaren moeilijkheden als gevolg van maatschappelijke veranderingen in een snel evoluerend sportlandschap. De sportparticipant heeft andere verwachtingen en de sportclubs moeten voldoen aan hoger gestelde eisen van zowel sporters als overheden.

Begin 2015 werd aan de Vrije Universiteit Brussel, in de vakgroep bewegings- en sportwetenschappen een studie opgestart die de Vlaamse volleybalclubs eens onder de loep zou nemen. De studie wou nagaan met welke welke moeilijkheden de Vlaamse volleybalclubs te kampen hebben, wat de oorzaken zijn en in welke mate ze de werking van de volleybalclubs beïnvloeden.

Gedurende twee jaar bekeek Gilles Decoene, onder begeleiding van Prof dr. Veerle De Bosscher ons geliefde volleyballandsschap. Interviews werden afgenomen met heel wat beleidsverantwoordelijken en clubbestuurders. Daarnaast werd ook een vragenlijst naar elke volleybalclub in Vlaanderen verstuurd. Met deze studie poogde de ondertussen afgestudeerde masterstudent Lichamelijke Opvoeding, samen met zijn thesispromoter, de moeilijkheden waarmee de volleybalclubs kampen in kaart te brengen.

De resultaten

Het onderzoek toont aan dat de grootste uitdaging van de volleybalclubs het werven en behouden van leden, trainers en vrijwilligers is. Gevolgd door de financiële situatie en beschikbaarheid van sportinfrastructuur. Door een tekort aan (jeugd)trainers, vrijiwilligers en beschikbare sportinfrastructuur zijn de volleybalclubs geremd in hun groei. Stijgende kosten en dalende inkomsten zorgen voor een beperktere financiële slagkracht.

De onderstaande tabel geeft een samenvatting van enkele opvallende resultaten.

Trainers:

  1. Het vinden en behouden van trainers komt naar voor als één van de grootste uitdagingen van volleybalclubs
  2. 70% heeft niet elk jaar voldoende jeugdtrainers ter beschikking
  3. Bijna de helft van de (49%) actieve jeugdtrainers en twee op drie (34%) seniorentrainers is nog niet gediplomeerd

Vrijwilligers:

  1. Het vinden en behouden van vrijwilligers en de financiële situatie vormen voor de clubs een tweede belangrijke uitdagingen
  2. Twee op vijf (41,7%) volleybalclubs heeft elk jaar problemen met het vinden van vrijwilligers
  3. 40% van de clubs beschikt niet over voldoende bestuursleden om alle taken vlot uit te voeren.

Groei:

  1. Een tekort aan trainers en het gebrek aan beschikbare sportinfrastructuur zijn de voornaamste belemmeringen voor volleybalclubs om te groeien in ledenaantal.

Financieel:

  1. Slechts de helft van de volleybalclubs (46,9%) geeft aan over voldoende financiële middelen beschikken om hun huidig beleid uit te voeren.
  2. De grootste inkomstenbron voor volleybalclubs is het lidgeld (33,3% in het totale clubbudget). Lidgelden zijn gemiddeld 152 euro voor jeugd en 183 euro voor senioren [In 38% van de clubs betalen spelers in de jeugdcategorieën meer dan 150 euro en spelers in seniorencategorieën tot 200 euro en meer per jaar]
  3. In twee op drie volleybalclubs (68%) stegen de lidgelden de voorbije drie jaar; de stijgende infrastructuurkosten zijn hier de grootste oorzaak. 70% van de clubs gaf aan dat hun infrastructuurkost gestegen is.
  4. 80% van de volleybalclubs ontvangt subsidies van de gemeente voor de jeugdwerking; deze inkomst is echter slechts 7% in het totaal clubbudget.

Infrastructuur:

  1. 45 % van de volleybalclubs beschikt niet over voldoende infrastructuur om alle trainingen voor het huidige aantal leden te laten plaatsvinden.

Samenwerking:

  1. 69% van de volleybalclubs is nog nooit een samenwerkingsverband aangegaan met een andere volleybalclub;
  2. Eén op drie clubs ziet er de meerwaarde niet van in
  3. Onder de gefusioneerde clubs, geeft twee op drie moeilijkheden aan te wijten aan de fusie

Bent u geïnteresseerd om het volledige werk te lezen? Lees meer…

1 reactie op “[Gastblog] Pijnpunten van onze Belgische volleybalclubs

  1. Pingback: Het Sportpaleis van morgen, vullen we met talent van vandaag | SPORT.Blog

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s